صفحه اصلي > شرح خبر 


Share
کدخبر: ١١٥٢٢
تاريخ انتشار: ٠٩:٢٣ - 1396/12/02
وقتی بی دلیل اسیر می شویم
اغلب وقت گرگ و میش سفر می‌کنیم، یا بعد از شام. که ترافیک طاقت‌مان را طاق نکند. میان بگیر و ببندِ برداشتن ساک‌ها و «مسواک منو برداشتی» و «کارت ملی یادت نره» عمه‌ام تعارف می‌زند که قبل از رفتن یک لیوان چای برایمان بریزد و بعد برویم.
وقتی بی دلیل اسیر می شویم

به گزارش آی سبک، مانا منصوری در جیم نوشت: این پرسش هربار تکرار می‌شود و عین هربار پدرم چهره درهم می‌کشد و می‌گوید «ولش کن، نصفه شبی وسط جاده اسیر می‌شیم». این اتفاق مشابه برای من هم پیش می‌آید. نود درصد مواقع که بچه‌ها در مدرسه پیشنهاد چای می‌دهند، می‌گویم «ولش کن هوا سرده، اسیر می‌شیم وسط کلاس نمی‌شه بیرون رفت». 

یک بار سر جلسه‌ی آزمون نشسته بودیم. دختری که کنار دستم بود، با سرعتی متعادل سوال‌ها را حل می‌کرد و علامت می‌زد و انگار که همزمان با پاسخ دادن، آهنگ بومی و تندی در گوشش نواخته شود، سرش را ریز ریز تکان می‌داد و پایش هم موزون و هماهنگ با سرش می‌رفت و می‌آمد. اواسط آزمون، مدادش را زمین گذاشت و پوفی کشید و زیرلب گفت «عجب اسیری شدیم». بعد سراغ باز کردن بیسکوییت کنار دستش رفت. داشتم فکر می‌کردم اسیر چه بود؟ اسیر بلد نبودن سوالات؟ اسیر آهنگی که بی‌وقفه در این زمان نه چندان مناسب در سرش تکرار می‌شد؟ شاید هم از سر دل ضعفه این عبارت را به زبان آورده بود و الان با یک بسته بیسکوییت از بند اسارت رها می‌شد.

بار دیگر، قسمتی از یکی از اشعار مورد علاقه‌ام را در وبلاگم منتشر کرده بودم که می‌گفت «ببین اسیر این سکوت بدصداییم». یکی در قسمت نظرات نوشته بود که «سکوت بدصدا را می‌توان به هر دردی که شده درمان کرد. آدم اسیر بند وابستگی‌های دنیا نشود، خوب است». حرف ثقیل و به جایی بود.

به این فکر می‌کنم که اسارت چیست. تعاریف مختلف ما از اسارت از کجا شروع و به کجا ختم می‌شود؟ گره‌گشای این اسارت‌ها چیست؟ عجیب است که یک آدم موجودی‌ست به نام «اسیر» و می‌تواند دقیقه‌ای بعد در دستشویی شلوغ بین راهی چالوس «آزاد» باشد، یا ساعتی بعد با فراموش کردن یک موسیقی آزارنده که در سرش افتاده، یا سال ها بعد با پرداخت وام‌های عقب افتاده. ما از کمرنگ‌ترین پاورقی‌ها شروع می‌کنیم، برای خودمان اسارت می‌بافیم و به گردن‌مان می‌اندازیم. بعد هی تنگ و تنگ‌ترش می‌کنیم. اسارت‌های ظریف داریم که رها شدن ازشان به ساعت نمی‌کشد. گاهی هم اسارت داریم به آن عظمت که بعید می‌دانم عده‌ی کثیری از آدم‌ها از شرش رها شده باشند. کسی چه می‌داند. شاید هم رها شدن ما از بند وابستگی‌های دنیا به ابدیت بکشد. به هر جهت، مقصدی به نام «آزادی» هم بها دارد. خصوصا اگر مبدا «دربند» باشد.

برچسب ها:
برنامه ریزی, هدف, موفقیت, آی سبک, سبک زندگی,
نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج




پربيننده ترين ها