صفحه اصلي > شرح خبر 


Share
کدخبر: ١١٢٠٢
تاريخ انتشار: ٠٨:١٤ - 1396/10/19
روانشناسی رنگ آمیزی در کودکان
رنگ ها در دنیای کودکان با زبان خود آنها رمز گذاری می شود. آنها هرگز به حرف شما که باید خورشید را زرد کنند گوش نمی دهند و خورشید را بر اساس دنیای خود رنگ آمیزی می کنند. این نقاشی ها و رنگ آمیزی کودکانه سراسر از گفتگو با پدر و مادر و دنیای خارجی آنها است.
روانشناسی رنگ آمیزی در کودکان

به گزارش آی سبک، وقتی برای اولین بار کودک شما، خطوطی را روی دفتر نقاشی اش می کشد، بسیار ذوق زده می شوید. کنار او می نشینید و مداوم به او می گویید فلان چیز رو بکشد. برای آنکه الگویی از نقاشی داشته باشد شکل خورسید و درخت را که فکر می کنید ساده است و به راحتی می تواند تکرار کند، روی کاغذ ترسیم می کنید و از او می خواهید که آن شکل ها را بکشد. رفته رفته برای او مداد رنگی و کتاب های مخصوص رنگ آمیزی نیز تهیه می کنید. به او آموزش می دهید که درخت را سبزو خورشید را با زرد رنگ آمیزی کند اما خواهید دید که او درخت را بنفش و خورشید را قرمز رنگ کرده است. این خطوط و شکل هایی که خوانا و ناخوانا برای شماست و حتی رنگ هایی که کودک برای اجسام مختلف انتخاب می کند، همگی دارای مفاهیم و نشانه هایی هستند.

والدين و مربيان نبايد اصرار داشته باشند تا نگرش کودک را در برابر رنگ با واقعيات منطبق کنند و بگذارند هر چه دوست دارد بکشد. کوچک ترها بيشتر قرمز و نارنجي و صورتی را مي پسندند و در کل به رنگ هاي زنده تر گرايش بيشتري دارند؛ اما بزرگ تر که مي شوند رنگ هاي گروه آبي گرم و تند استفاده مي کنند و فقط کودکاني که در خانه تحت نظارت شديد هستند، رنگ هاي سرد را انتخاب مي کنند که علت اصلي آن به مشکلات عاطفي و رواني باز مي گردد.

رنگ ها یکی از مهم ترین ملاک ها و معیارهای سنجش شخصیت و شناخت روح و روان کودکان است. رنگ همیشه وسیله ای برای بیان ارتباط، احساسات و عقاید بوده و هست، به طوری که می توان به زبان رنگ ها صحبت کرد. انتخاب رنگ توسط کودک به طور نسبی می تواند اطلاعات صحیحی در زمینه رفتارهای خانوادگی و نوع عملکرد خانواده ها در منزل بدهد. به عنوان نمونه کودکانی که بیشتر از رنگ های تیره در نقاشی های خود استفاده می کنند، معمولا در خانه از آرامش کافی برخوردار نیستند و غالبا پس از بررسی، از مشاجرات پدر و مادر یا بداخلاقی والدین گله می کنند.

کودکان  سالم که در مراحل رشد طبیعی به سر می برند، طبعا گرایش به انتخاب رنگ های گرم (قرمز) دارند. این رنگ نشان از نوعی وابستگی، علاقه، تحرک و تمایل به زندگی است؛ به طور کلی می توان گفت سرخوردگی های کودک که ناشی از تربیت سوء والدین است مستقیما در انتخاب رنگ های او در نقاشی هایش تاثیر دارد. فقدان رنگ در تمام يا قسمتي از نقاشي نشانگر خلأ عاطفي و گاهي دليل بر گرايش هاي ضداجتماعي است. کودکان «سازگار»، در نقاشي هاي شان به طور متوسط از پنج رنگ مختلف استفاده مي کنند و کودکان گوشه گير يا آنها که ارتباط با دنياي خارج را دوست ندارند، از يک يا دو رنگ بيشتر بهره نمي برند.

خورشيد نماد مادر يا زندگي است و خانه نماد پدر. البته عده اي از روان شناسان اطفال، خورشيد را نماد پدر يا به طور کلي والدين مي دانند. اگر خورشيد پشت ابر تيره يا کوه باشد يا کم رنگ باشد، يعني والدين وجودشان گرم و پر مهر نيست و اگر خورشيد را قرمز پررنگ يا سياه بکشند به معناب ترسي شديد از پدر (يا گاهي مادر) است. ماه بيشتر نشانه نيستي است و بسياري از کودکان آن را در نقاشي هايي که از قبر و قبرستان مي کشند به کار مي گيرند. چراغ يعني عشق و محبت در زندگي و اگر آن را خاموش بکشد، نشانه اي از مرگ مادر است. رودخانه جريان زندگي است و دودکش نماد عاطفه در خانواده. اگر خانه سقف نداشت يعني پدر نقش حمايت کننده را در خانه نداردو پنجره و رنگ آن نماد ارتباط ذهني کودک با جهان خارج است.

دنیای رنگ های کودکان
از نظر روانی 2 گروه رنگ های گرم نظیر قرمز، زرد و نارنجی و رنگ های سرد مانند سبز، آبی و بنفش با یکدیگر تفاوت عمیقی دارند.
رنگ های گرم، تحریک کننده اند و موجب فعالیت و جنب و جوش می شوند و نیز الهام بخش روشنی و شادی زندگی هستند؛ در حالی که رنگ های سرد نشان دهنده حالت های انفعالی، سکون و تلقین کننده غم و اندوه هستند و همچنین رنگ های خنثی مانند خاکستری استدلال، خودمختاری، حمله وری و تمایل به آغشته شازی را نشان می دهند.

قرمز: حالت تحریک کنندگی دارد. افراط در استفاده از رنگ قرمز، به معنای وجود یک زمینه تحریک پذیر است؛ در ضمن این رنگ، عمل و مردانگی را نشان می دهد. کودکانی که از این رنگ استفاده می کنند، تمایل به برون ریزی احساسات دارند و عواطفشان را خیلی راحت بیان می کنند، حتی این رنگ می تواند عدم مهارشدگی آن ها را نشان دهد؛ در حقیقت رنگ های سرخ در ابتدا مورد توجه خردسالان است؛ اما در سال های بعد، نشان دهنده پرخاش جویی آنان است.

آبی: معرف زنانگی است و برعکس قرمز نشان دهنده حساسیت، ملایمت، صلح و آرامش است. افراط در استفاده از این رنگ معنای تسلیم پذیری دارد.

بنفش: این رنگ ترکیبی از قرمز و آبی است که می تواند نوعی تضاد و تعارض و نیز تمایلات نامتجانس را نشان دهد. استفاده افراطی از رنگ بنفش، نشان دهنده اضطراب است.

صورتی: نشان دهنده صلح، تعادل و توازن و نیز معرف عاطفه ای است که فاقد هوای نفس و پرخاشگری است؛ ضمنا این رنگ ملایمت و عطوفت را نیز نشان می دهد.

زرد: این رنگ شکفتگی، پیشرفت، شادی و خوش بینی را نشان می دهد و اگر به شکل افراطی از آن استفاده شود، نشان دهنده نیاز به آزادسازی تنش های درونی است.

سبز: تمایل به مورد محبت و توجه قرار گرفتن است. این رنگ مبنای تجربی دارد و در نقاشی کودکانی که اضطراب جدایی دارند و یا به شدت وابسته هستند، بیشتر دیده می شود.

نارنجی: یادآور آرامش و خوشی است. کودکی که از این رنگ در نقاشی استفاده می کند، هم میل به پیشرفت دارد و هم ممکن است کمی پرخاشگر و ناآرام باشد. افراط در استفاده از این رنگ، تحریک پذیری و ناآرامی فرد را نشان می دهد.

سیاه: به معنای نفی رنگ و منبع، ترس، تشویش، وسواس و اضطراب است. کودکانی که در نقاشی خود تمایل به استفاده از این رنگ دارند، سعی دارند غم و ناامیدی و اضطراب را نشان دهند.

خاکستری: یک رنگ خنثی است و در صورتی که در نقاشی کودکان غالب باشد، ناتوانی در بروز احساسات را نشان می دهد.

سفید: همانند رنگ خاکستری، رنگی خنثی است و معنای آن، فقدان رنگ در نقاشی است که این امر، خلا عاطفی یا ناتوانی در برون ریزی عواطف را نشان می دهد.

کودک بهتر از هر کسي مي داند قصد بيان چه چيزي را داشته است. يادتان باشد که همواره پس از تمجيد نقاشي اش از او بخواهيد که نقاشي اش را براي تان تعريف کند. و البته فراموش نکنيد که کودک تان درجزيره يا سياره خودش نشسته، روي نوک بالاترين درخت و بي اعتنا به همه کساني که دور و برش هستند. پس لطفاً در حال نقاشي مزاحمش نشويد و بگذاريد کارش را بکند.

منبع: تبیان

برچسب ها:
روانشناسی رنگ, کودک,
نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج




پربيننده ترين ها